Frk. K sitt tekstlaboratorium

Døropning

2012-02-10T14:23:00.000+01:00

Ein hyggeleg kar heldt oppe døra for meg. Eg ville vera hyggeleg attende og heldt oppe neste dør for han. Til mi overrasking såg han litt skuffa ut, men han lo og sa , "ja, me har jo likestilling", eller noko i den duren. Fyrst tenkte eg: Det var dumt av meg å halda oppe den døra. Eg hindra at han fekk sjå seg sjølv som ein galant mann. Men no tenkjer eg: Kvinner har også rett til å vera

Con forma

2012-01-22T12:00:00.000+01:00

Eg spurde kjærasten min om han ville gifta seg med meg. Han rista på hovudet, såg på meg med triste auge og sa: Me kan spara oss det bryet, ingen ville tru oss uansett. Kvifor skulle elles to sånne som oss gifta oss, om det ikkje var pro forma? Kva ville dei seia, når dei såg at du var tre år yngre enn meg, eg ville verta ein gamalt gris på jakt etter nokon eg kunne utnytta, og blant

2011-12-22T22:49:00.000+01:00

Eg les dikt om å mista ein som ein elskar. Emosjonell tørrtrening, fin ferieaktivitet, gjera seg feit på menneskeleg erfaring. Dei siste timane har eg dradd pologenserhalsen utover, genseren er blitt ganske vid no, men det kjennest framleis ut som om halsen min er for trong. Kan hende det har å gjera med treet som eg nett kledde på i stova, eller med alle sitrusfruktene eg et, eller med dette

Optimalt middel

2011-12-14T17:39:00.002+01:00

Om me verkeleg meinte det me sa om at mennesket ikkje skal vera eit middel, men at mennesket er eit mål i seg sjølv, korleis kan me då, (ja, her er det snakk om oss, dersom demokratiet då framleis fungerer,) gå inn for å utrydda menneske med kromosonavvik før dei blir fødde? Om me bestemmer oss for at det er slik me (ressurssterke menneske) vil ha det, så viser me for all verda at me ser på

Glade barnebarn

2011-11-30T21:26:00.001+01:00

Morgenbladet 25.nov., s. 12-13: Eit intervju med Anthony Giddens som "er blant verdens fremste sosiologer" og som i det siste er "blitt stadig mer miljøengasjert." Giddens seier mellom anna: "18 år med intensive klimaforhandlinger i FN-regi har knapt hatt noen effekt, utslippene av drivhusgasser øker voldsomt. Det virker som om forhandlingene følger en slags indre logikk, løsrevet fra den

Kva er det dei seier?

2011-11-28T18:47:00.001+01:00

Om nokon fortel deg noko, gjennom tekst eller tale, Gjer du lurt i å tenkja gjennom følgjande: Gjer dei dette fordi dei vil fortelja deg noko som er nærast mogleg sanninga om verda, fortel deg dei dette fordi dei vil deg og samfunnet alt det beste, Eller seier dei det for å nå sitt eige mål? (til dømes meir makt, meir pengar, høgare status, betre omdøme, fleire kundar) Dersom du kjem til at

Journalistforakt

2011-11-25T22:50:00.001+01:00

Etter eit semester med faget "politisk retorikk" er er eg i ferd med å bli pessimist på vegne av demokratiet si utvikling. Førre forelesing var ved Eirik Vatnøy frå tankesmia Civita. Han har studert valkampsendingane til NRK som vart sende ved valet i 2009, og pamfletten han gav ut i det høvet, finn du her. Vatnøy peikar på tre aspekt som han stiller seg sterkt kritisk til. Det fyrste er at

Å setta ord på musikken...

2011-11-11T20:46:00.001+01:00

er umogleg. Men eg kan i det minste prøva å setta ord på ei musikalsk erfaring eg nett gjorde meg. Eg skulle på konsert for å høyra på Oslo Filharmonien. Det har eg gjort før, men då har eg diverre vore så sliten i hovudet at det einaste eg klarte å konsentrera meg om, var hostinga, kviskringa og knitringa i salen. Dette var eg fast bestemt på å unngå denne gongen, så eg gjekk tidleg frå

Klage til systemet

2011-11-04T08:17:00.002+01:00

Eg er studentrepresentant i insituttstyret ved Institutt for nordiske og lingvistiske studium (ILN). I eit av sakspapira til førre møte, kunne eg lesa følgjande (mine uthevinger): "Instituttstyret vedtok i 2010 en handlingsplan for å bedre instituttets økonomiske situasjon. I henhold til denne har det blitt strammet inn på valgfriheten i studietilbudene ved å redusere antall

Helgenatt

2011-09-25T19:28:00.000+02:00

Dei gule stengene på trikken, dei ein held seg fast i om ein må stå, eller om det krengar når ein har reist seg for å gå til utgangen, dei skiftar farge i nattelyset. Ei kvinne lener seg på skuldra til ein mann, ein kan sjå dei i trikkevindauga om ein held seg for god for å sjå direkte på dei, ho kviskrar og ler og stryk han over kinnet før ho let handa si kvila på låret hans. Det er

Høgpuls og kvilepuls: To like naudsynte hjarte-tilstandar

2011-09-21T22:01:00.002+02:00

Eg bur midt i det høgpulserande, impulsutsendande hovudstadshjarta, der universitetet stimulerer tankane mine og skyt dei ut i faglege banar, der kulturelle uttrykk og inntrykk utfordrar meg til å finna ut kven eg sjølv er, kven menneska er, der imperativet "grip dei sjansane du får!" regjerer, der den som slappar mykje av, ikkje kan kunsten å realisera seg sjølv, der dei verkeleg store

Ein vesentleg skilnad

2011-09-11T16:02:00.001+02:00

Dei lukkelege og vellukka Eg sit saman med kvinner midt i trettiåra. I dag feirar me ei av dei, ho er ei av dei kvinnene eg ser opp til, fordi ho er dyktig i faget sitt, har sjølvtillit til å løfta røysta si, fordi ho ser menneska kring seg og fordi ho er dyktig i kunsten å visa folk at ho er glad i dei. Eg høyrer røystene deira, eg høyrer om barn som begynner i 1. klasse, om livet i

Globus 3

2011-08-10T00:51:00.001+02:00

Då eg var yngre, orka eg knapt sjå naturprogram. Globus 2 diska stadig opp med skjebnen til sårbare individ. "Sjå her er den vesle elefantungen med sand i auga på veg i motsett retning i resten av flokken..." "Men den vesle antilopa er eit lett byte for løva.." Kven kan sjå noko så søtt gå til grunne i ei nådelaus verd utan å bli rørt? Naturen vart, i det minste slik barnesinnet mitt oppfatta

Tolking av ein hypotetisk jobb-annonse

2011-06-24T18:31:00.001+02:00

Er du kreativ? (Har du evna til å seia nett det same som me seier, på ein måte som gjer at fleire vert overbeviste?) Er du ambisiøs? (Er det greitt for deg å jobba mykje overtid i plassen for å bruka tid på vener og familie?) Er du fleksibel? (Blir du lite nok glad i kollegaene dine til at det ikkje er noko problem for deg at dei stadig vert bytta ut? Er du så lite begeistra for faste rammer

Te

2011-06-21T10:19:00.001+02:00

Takk for te, Benedicte. Sjå, så vakkert!

I fjellet

2011-06-15T13:53:00.001+02:00

Tidlegare sa eg at eg var på fjellet. No må eg nytta ein annan preposisjon for å auka presisjonen: Eg var i fjellet. Før eg reiste, hadde eg lese ei tolking av Kant sin estetikk av Dorthe Jørgensen. Eg har nok ikkje forstått nokon av dei. Men det er heller ikkje difor eg vel å lesa bøker, det er ikkje for å gulpa opp att nett dei same tankane som dei skrivande tenkte. Den estetiske

Å løpa ei mil

2011-05-26T21:40:00.000+02:00

I går sprang eg ei mil saman med mange andre menneske. Dette var ei oppleving som medførte tankeverksemd i ettertid, tankar eg såg meg nøydd til å bearbeida i skrift. Tankane tek utgangspunkt i at løpet var ei heilskapleg oppleving, då det kravde noko av meg både fysisk, sosialt og mentalt. At eit løp krev fysisk innsats, seier seg sjølv. Korleis ein presterer fysisk, står og fell den

Å sjå på eit tre

2011-04-23T16:47:00.001+02:00

I Framføre meg står eit tre. Eg frys på beina og tenkjer at dersom eg høgg treet ned i morgon, vil det vera tørr og fin brensel innan neste vinter. Dessutan vil eg få betre utsikt til elva dersom treet er borte. Om eg ikkje tek feil, ligg saga med dei skarpe tennene i skjulet. IIFramføre meg står eit tre. Eg løftar blikket og let det klatra oppover den tjukke stamma. Jau, greinene ser solide

Frk. K undersøker si eiga tenking

2011-04-06T11:28:00.000+02:00

Eit privilegium ein har når ein berre har to forelesingar i veka, er at ein resten av tida kan sitta på lesesalen og styra tida si som ein vil. Sjølv om eg no har mykje å gjera, har eg nytta ein stor del av dei siste dagane på å tenkja tankar som ikkje umiddelbart er relevante for oppgåvene eg burde jobba med. Dette er ikkje fordi eg er lat og har vegring for å ta fatt på masteroppgåva mi, men

Frk. K prøver å finna ut kvifor ho studerer ved humanistisk fakultet

2011-03-19T11:49:00.000+01:00

Eg fyller dagane mine med bøker og artiklar på Humanistisk fakultet. Eg fyller livet mitt med nordisk språkvitskap. Dette gjer eg ikkje fordi eg har lyst til å bli lærar, noko eg ser meg nøydd til å presisera då fleirtalet av dei eg fortel om studia mine til, følgjer opp med spørsmålet: ”Kva skal du bli? Lærar?” Men om det var ambisjonen min her i livet, hadde eg vore smart nok til å søka meg inn

Frk. K prøver å kritisera verdsveven som ho sjølv er innvoven i.

2011-03-02T20:43:00.002+01:00

Då eg var lita, hadde bestefar ein pc. Den var det fint å legga kabal på. På skulen tok me etter kvart i bruk Comic sans i oppgåveskrivinga, og me gjekk amok i WordArt for å få den perfekte overskrifta til klipp-og lim prosjektet om Spice Girls. På ungdomsskulen fekk eg meg blogg. På folkehøgskulen hamna eg på Facebook. No sit eg sit trygt innvoven i eit sosialt, interaktivt nettverk. Her sit

Nynorskrettskrivinga

2011-02-23T21:02:00.000+01:00

Nynorsken skal få seg ei oppstraming. Ho er for tida alt for slapp i fisken og for ullen i kantane. Den siste tida har ei lita nemnd prøvd å rydda opp. Eit av hovudmåla var å fjerna klammeformene, slik at ein i det minste fekk eit litt slankare system. Prosessen fram mot den nye norma skulle vera open. Difor har nemnda spurt alle om kva dei meiner. Denne openheita kulminerte i ei høyring som

Keffor er denne overskriften dårleg i forhold til kva som er rett?

2011-02-12T15:00:00.000+01:00

Korleis har språkkjensla mi utvikla seg? Og kvifor er det viktig å tenkja over dette? Der er fleire innfallsvinklar til å snakka om språket. Eg liker best å studera språket som eit sosialt fenomen. For det er i møte med andre menneske me bruker språket (ein kan sjølvsagd også kommunisera med seg sjølv, det gjer eg støtt og stadig), og det er i samspel med andre at me tileignar oss reglar for

Nikkedokke

2011-02-12T12:57:00.000+01:00

Framføre meg ser eg ei livsfarleg nikkedokke, ei som konsekvent har knekt koden for kva som blir forventa av ho, og som så, utan å mukka, har følgd dei normene ho meinte måtte vera i hovuda til autoritetane. Slike flinke, effektive jenter ønskjer ein ikkje å møta på der dei sit blinde og innvovne i systemet, der dei til dømes har rolla som byråkratar som taust utfører pliktane sine, og som har

Skål for måtehaldet!

2011-01-30T11:23:00.000+01:00

Det er søndag morgon og eg tenkjer på festen i går der ein diskusjon vart avslutta før han var begynt. Eg trur han starta slik: "Eg vil auka drikkepresset i studentmiljøet", sa ein kar. "Eg er motstandar av drikkepress", sa eg. Så er det mogleg at karen gjekk på do. Det skuffa meg litt, for her har eg faktisk eitt og anna eg ville ha sagt han. Eg har i det lengste søkt å forstå kvifor folk er

Det er ikkje det at me ikkje stolar på deg

2011-01-27T16:47:00.000+01:00

Du tek deg ei utdanning, og seier til verda at ja! eg vil vera sjukepleier, lærar, professor eller kva det no måtte vera. "Så flott", seier samfunnet, "så flott at du vil tena oss, sjå her er ein arbeidsplass til deg, me treng deg, gjer ditt beste for vårt felles beste!" Etter applausen og ei lita pause, held dei fram: "Og forresten, ein liten ting før du tek til med det samfunnsnyttige

Småprat

2011-01-23T16:45:00.000+01:00

Det er eg som ringer deg, og det er ikkje fordi eg må ha noko avklart, eller fordi eg er ute etter ei matoppskrift som eg veit at du har. Skal eg berre prata? Mm. Berre det. Berre gjera øyra ditt varmt og mjukt ved hjelp av eit garnnøste av meir eller mindre gjennomtenkte ord. Kan hende er det kvinner som er verst, eller kvinner som kan kunsten best, kan hende kunne me ha redusert utøvinga av

Semiosfæra

2010-12-08T18:06:00.001+01:00

For den som skriv, utgjer språket det viktigaste verktøyet, og her finn ein motivasjonen min for å ta for meg det som er emnet for denne teksten. Eg vil i det følgjande vatna ut tankane til litteratur-og kulturvitaren Jurij Lotman og blanda dei saman med mine eigne refleksjonar. Det blir ei semiotisk, språkleg suppe. Semiotikk er læra om teikn, og språket er eit system av teikn. Eit ord er eit

Meir is?

2010-11-18T10:08:00.000+01:00

Me et brownies og is, drikk kaffi og te og er samde om at det er så alt for lenge sidan sist og at det ikkje må bli for lenge til neste gong. Alle fortel kva dei har gjort og korleis det går med studia eller jobben. Noko nytt? Nei. Eg spør ein av oss om han er klar for å reisa attende til Afghanistan. Det er ikkje lenge til. Han seier: ”No vart samtala så alvorleg”, og han fortel om unge

Skiljepinnen

2010-11-01T22:53:00.000+01:00

Det ligg både gulrøter og sjokolade i den grøne handlekorga mi. For sjokolade må ein ha i naudstilfelle, og naudstilfella dei kjem, anten ein lev slik eller slik. Gulrøter må ein ha heile tida, for å prøva å unngå dei naudstilfella som ikkje er uunngåelege. Eg er køen. Ho som sit i kassa seier ’hei’. Det er eit verkeleg, inderleg ’hei’, eit slikt som kitlar litt i hjarterøtene. Ho får det

Ord om bilete

2010-10-17T13:14:00.001+02:00

På veg opp dei breie trappene, blir me møtt med synet av Adam og Eva som vert jaga ut av Paradis, ut i skuggane, ut i verda, Denne verda som vidare utover i historia skal gjeva så mange kunstnarar gode grunnar til å mala, til å skrika og til å sukka på lerretet. Nasjonalgalleriet har ei eiga stille, ei stille av summing på fransk, tysk, engelsk, av mjuke sko - såler og høge hælar som roleg

Den retoriske stilla

2010-10-11T22:13:00.000+02:00

Det følgjande er ei personleg bearbeiding av det eg fekk med meg under seminaret ”Rhetoric, Gender and the Un/Spoken.” av Cheryl Glenn, den 11/10. Omgrepet ”retorikk” vert av ordboka definert som ”1. (lære om) talekunst, ordhegd 2. frasemakeri.” Etter denne definisjonen skulle ein tru at ein retorikkforskar sysla med ord i diverse kombinasjonar. Men då eg var på seminar og høyrde på Cheryl

Kjøp meg!

2010-10-06T20:10:00.000+02:00

Den mindre poetiske delen av Frk. K er studine ved humanistisk fakultet, eit fakultet der eit overveldande fleirtal av studentane ikkje veit kva dei skal bli. Ei utbreidd oppfatning er at ein stor del av oss vert lærarar eller saksbehandlarar i NAV. Dei fleste humanistar vel faga sine av lidenskap, ikkje på grunn av konkrete karriereambisjonar. Og når framtidig karriere vert eit påtrengande

Tekoppen din?

2010-09-30T22:24:00.001+02:00

”Jolly good, cup of tea then Bruce.”The White Stripes, “It’s true that we love one another” På bordet står det ein kopp. - Er det din tekopp? spør eg. - Nei, seier du, trekk på skuldra, reiser deg og tuslar ut på kjøkkenet. Snart høyrer eg lyden av vatn i ein vasskokar. Boblene vert stadig større. Det luktar kanel idet du kjem attende. - Er det tekoppen din? spør eg. - Nei, svarer du nølande

Patchwork

2010-09-14T17:21:00.001+02:00

Idet eg grip etter handa di, trekk du armen til deg. After a while, tu me regardes, du les andletet mitt for å forsikra deg om eitt eller anna, og så legg du handa di på la table between us. Handflata di er vendt opp. La main est ouverte!, Med brutte linjer på kryss og tvers, utslitte tråder som ikke makter å holde hudflakene samlet. Jeg reiser meg brått, stolen faller i golvet, eg må

Dialektal tilpasning

2010-08-19T16:51:00.000+02:00

No som eg er blitt masterstudent i nordisk språkvitskap, er det på sin plass å skriva eit språkrelatert innlegg. Og dagens tema vil er: Dialekt! På laurdag var eg saman med ein gjeng jærbuar. Me var nett komne til Oslo, og var breie og fine i målet. Saman med oss sat også ei frå Fredrikstad. Ho sa aldri at ho hadde problem med å forstå oss, men i ettertid har eg tenkt over om me kanskje burde

Seinsommarprat med meg sjølv

2010-08-18T22:09:00.000+02:00

Om få dagar er eg attende i storbysuset, vrimmelen og det litt for høge kvardagstempoet mitt. Det følgjande er refleksjonar over det eg har heime på Jæren, og som storbyen ikkje kan gjeva meg, sjølv om han liksom skal ha alt. Eg var på stranda mi i dag for å seia ”på snarleg gjensyn”. Rosa solnedgang i vest og mørke skyar i aust. Nesten ingen vind, og sanden var fast etter regnet som landa der

Frk. K prøver seg på interkulturell kommunikasjon

2010-08-09T10:49:00.000+02:00

Det er eitt år sidan eg såg han sist. – Du har lagt på deg, seier han etter det obligatoriske "ça va?". – Hæ? Meiner du at eg har fått fleire kilo? (Eg spør om dette fordi eg ikkje var heilt sikker på kva det franske ”grossir” tyda i denne samanhengen.) – Ja. – Slikt liker ikkje norske kvinner å høyra. (Latter frå begge involverte partar. Eg får det for meg at dette må bli ein sommar med mykje

Ei kvinne si lesning av ei bok av ei kvinne

2010-07-21T10:56:00.000+02:00

Eg har nett lese ut ”To the Lighthouse” av Virginia Woolf, og eg føler meg forfriska. Kan hende er det ikkje berre boka si forteneste, det er mogleg at det er det ein synergieffekt av lektyren og kveldens løpetur på stranda. ”To the Lighthouse” rommar så vedunderlege setningar, så smertefulle tankar om det forgjengelege, og så mange skiftande og gjenkjennelege kjensler at eg må smila, eller

Uttrykk for inntrykk frå nord

2010-07-07T20:16:00.002+02:00

Tromsø Lufta i Tromsø er kaldare og klarare. Det kan skuldast at ho ei er blanding som oppstår der fjell og sjø møtast. Eg tok taubanen opp til fjellet, som om eg skulle vera ein slapp turist på jakt etter å få sjå mest mogleg på kortast mogleg tid. Eg burde ha gått oppover lia, det ville ha gjort meg meir lukkeleg. No skodar eg utover skarpe fjellegger med snø, mildare og rundare toppar som er

Ein draum om ein midtsommarskveld

2010-06-23T10:38:00.000+02:00

Me kunne ha sett ei brennande sol søkka i havet medan ein vind frå sør heldt myggen borte. Bølgjene ville ha massert dei nærast utslitne trommehinnene våre etter eit halvår med byen si konstante summing. Tidlegare på dagen ville me ha gått tur. Høgt gras hadde kjærteikna leggene våre. Eg ville ha fått fryktelege bilete i hovudet henta frå tabloida sin årlege sommarfryktkampanje. Du ville ha roa

Sjå, Jæren!

2010-06-20T18:49:00.000+02:00

Vinden bles håret i alle retningar. Styltene svaiar på kvar side av meg. Dei andre sit på kvite benkar, med sola blinkande i blikka. Grusen knasar under stolpane som no er forlenginga av kroppen min. Inne på Hå gamle prestegard har me sett på alt mogleg som menneske har funne det for godt å samla på. Til min store fryd, er det ikkje berre eg her i verda som har samla på serviettar, steinar,

Antropologen

2010-05-23T15:43:00.002+02:00

Auga mine er vidopne og store som tinntallerkenar. Vesena som vert fanga inn av pupillen min, snudd opp - ned og så ned - opp, før dei blir tolka av dei velsmurte hjernecellene mine, har svarte eller kvite leidningar med proppar kopla til øyrene sine. Det ser ut til at dette er trådar som held tankane samla. Eller kan hende proppane forhindrar at ting tyt ut av øyrene. Fleire av dei snakkar

Korleis gitardiktet vart til

2010-05-16T11:58:00.000+02:00

(her ligg tekstens ”eg” svimlande nær frk. K) Eg fekk spørsmål om kva eg tenkjer når eg gjev dikta mine form, eit spørsmål det fyrst såg ut til å ikkje vera eit svar på. Men så har eg tenkt litt då, fundert på korleis eit dikt blir til i meg. Som eit døme, følgjer prosessen som leida fram mot dette diktet. (Eg er usikker på om kva som er best, å lesa resultatet før eller etter utlegginga av

Morgonblues i sur nedbør

2010-05-09T19:34:00.001+02:00

Morgonen møter meg, men eg ber han om å senda meg attende til natta. Dei sosiale antennene mine ligg i ei stor floke på puta, og eg orkar ikkje tanken på å gjenoppretta orden. Kroppen er eit kaos av tung mat og giftstoff. Han sørgjer for halda hovudet mitt vakent der det ligg på puta, for kroppen vil at sjela skal få kjenna kor slitsamt det er å vera bunden av fysiske lovar når resten av

Grangen

2010-04-26T22:11:00.001+02:00

Me sit ved eit blenkjande, blått vatn og er opptekne med å teia. Dei stolte grantrea dannar ein halvsirkel bak dei krumme ryggane våre. Du trekk pusten, og eg tek meg sjølv i å ønska at du ikkje skal spørja meg om kva eg tenkjer. Då måtte eg ha vore selektiv i forvaltninga av sanninga, og svart at eg tenkjer på grantrea sin klippefaste identitet, og at eg undrar meg over kor godt rusta treet

Lukka luftrom

2010-04-25T11:01:00.001+02:00

For nokre dagar vart menneska tvungne attende til skjebnen som vingelause vesen. Ein kunne risikera å korkje koma seg heim eller vekk, om ein då ikkje var villig til å ta seg over landjorda på hjul eller føter. Desse dagane voks verda. Vedunderleg, vil dei færraste seia. Dei største ofra for denne utvidinga, er nok dei ferierande. Sjølv om dei ikkje flytta på seg, var dei ikkje lenger på ferie

Jag etter vind

2010-03-31T23:18:00.001+02:00

I dag kunne lokalavisa melda at nokon meiner det er ein god idé å setja opp telleapparat på Jærstrendene. Dette vil vedkomande gjera fordi det vil bli lettare å få plass på reiselivstatistikkar om ein kan visa til konkrete besøkstal. For, som intitativtakaren seier, det er ein skam at ikkje fleire turistar får oppleva strendene. Difor må dei lokkast hit. Eit edelt ønske! Eg har for lenge sidan

2010-03-26T13:07:00.000+01:00

Det bankar på døra. Eg venter då ikkje besøk? Eg opnar opp og får sjå ein eg ikkje har sett på lenge. Han ser på meg med store auge. Eg kvir meg. Men eg veit han vil bli ståande bak døra mi og sperra vegen ut om eg ikkje er villig til å møta han no. - Takk, seier han idet han står i entreen og tek av seg skorne. - Du gjer lurt i å sleppa einsemda inn frå tid til annan, seier han så. Eg

Frk. K om tru

2010-03-21T16:00:00.000+01:00

Intervjuobjektet sit bak skrivebordet sitt og ser på ein nitrist bølgjeblikkvegg. Ho insisterer på å høyra på ”The white stripes”. Eg kjem med innvendingar, slik musikk er ikkje eigna til å skapa det tankerommet eg vil møta ho i. Kva med noko meir sakralt? Forslaget mitt blir møtt med eit løfta augebryn. - Du vil manipulera sinnstemninga mi ved hjelp av musikk? Ja, det kan me vel ordna, seier frk

Alice in no-wonderland

2010-03-18T19:44:00.000+01:00

Regissøren Tim Burton veit å skapa ei vakker, kontrastrik og fantasifull filmverd. Men eg vart likevel skuffa over Disney sitt siste forsøk på filmadapsjon av Lewis Caroll sin ”Alice in Wonderland” og "Through the Looking Glass"*. Filmmanuset, skrive av Linda Woolverton, kan i beste fall seiast å vera basert på boka. For boka og filmen er berarar av ulike historier som presenterer to vidt

Visste du at Hufsa kan dansa?

2010-03-15T08:56:00.002+01:00

Heile Mummidalen skjelv og gøymer seg når Hufsa kjem, dei er angsten for det som ikkje har språk. Sjølv grasstråa glitrar som diamantar idet ho kjem for nær. I natt kjem Hufsa gåande på havet, på ein veg av frosne, salte dråpar. Mummitrollet ser ho koma. Kan nokon forklara kvifor han blir ståande? "Dance, darling, come on will you dance my darling. Darling, there’s a place for us Can we

Flink jente! (sml. "flink bisk!")

2010-03-08T17:38:00.004+01:00

Frå dag éin på skulen har ho svart riktig. Ho følgjer alle reglar, ho rekk opp handa og avbryt aldri med noko som potensielt kan vera usakleg. Berre når nokon plasserer ho i ein eksamensstol, slepp ho ut noko av det som svirrar rundt i hovudet hennar. Og på denne måten får ho eit karaktersnitt som ingen foreldre kan la vera å bli stolte over.Når ein ikkje blir spurt, bør ein vera høgst forsiktig

Konstruksjon

2010-02-28T21:16:00.005+01:00

Eg går inn i eit rom, gjennom tunge tredørar. Ord svevar i lufta. Bokhyllene er tome. Ei røyst seier:- Sett saman, fyll opp!Eg grip etter eit ord som svevar over hovudet mitt, tvingar det saman med eit ord frå bakken, for eg har lært alt om den gneistrande vegen i midten.Bak meg er det nokon som hostar, ei tørr hoste, full av støv frå tider som var.- Du har ikkje høgare ambisjonar?Ambisjonar?

Tårene som aldri kom

2010-02-26T15:02:00.005+01:00

Eg frykta Romeo og Julie ville få meg til å gråta. Nationaltheateret skulle vel ikkje ha vanskar med å manipulera kjenslene mine i den retninga når dei set opp ein slik storslagen, romantisk tragedie?Men då Romeo og Julie tok sine siste sukk på ein sovesofa, då var eg nøgd med det som skjedde, for det var nett dette som måtte skje.Kan hende det var noko med stykkets regi som gjorde at eg ikkje

Om keisam film

2010-02-21T19:20:00.002+01:00

Dei siste åra har eg prøvd å læra meg å sjå keisame filmar.Ja, målet mitt var sjølvsagd å framstå som finkulturell og intelligent. Det er Blindern - jenta si, det.Eg har i stor grad lykkast. Mykje tyder i alle fall på det når eg klarer å oppvisa genuin entusiasme i møte med ein film som ber tittelen ”Stille lys”.No vil eg fortelja alle andre at det faktisk er bra å sjå slike filmar. Med ”keisame

2010-02-18T17:29:00.003+01:00

Han er på toppen av eit fjell,og kan ingenting anna enn gråta.For han trudde det var dette han lengta etter, der han gjekk nede i det grå tåkehavet, ja, det måtte vera det snødekte landskapet som mangla, den skrikande stilla og dei utviska veggane.Men lengta teier ikkje her, ho seier seg ikkje nøgd.Heller veks ho i styrke, vrir seg og tvinger han til å kvila tungt på skistavane.Han får det for

Fluga sitt vintereventyr

2010-02-07T20:56:00.004+01:00

Det knitrar i Jøtulen. Varmen utvidar det lafta tømmeret som utgjer veggane våre. Utanfor tronar majestetiske grantre. Dei er kloke nok til å behalda dei djuptgrøne kleda sine på i vinterkulda. Etter to dagar har stilla slutta å susa i øyra mine, trommehinnene er blitt vane med ho, og tidskjensla mi er amputert.Orda i lufta minkar i tal og volum. Og eg kan seia: Det skumle med den lange stilla er

Det døve øyret

2009-12-31T12:57:00.003+01:00

- Hald kjeft! roper ho.For no er ho lei av å stira inn i ein mur av inkjeseiande ord kvar gong ho prøver å få augekontakt med deg.Og her er det naudsynt at du ikkje handlar på impuls, at du ikkje dreg skuldra opp mot øyra for så å sleppa dei ned att med eit lydlaust brak før du stormar ut døra.Nei, eg foreslår at du heller vender det øyret til som du tidlegare trudde at var det døve.Det som

Ettermiddag på biblioteket

2009-12-29T17:04:00.003+01:00

Ein lånar leverer inn ein cd med arabisk chillout – musikk før han finn seg ein pc og koplar seg på omverda. Ute er det vinterkaldt og dei mange asylsøkarane som må gå den lange vegen frå mottaket for å koma hit, spør seg om det no kan bli kaldare. Dei er unge menn som har fått liva sine sett på pause, og eg skal ikkje her legga skulda på norsk innvadrings – og asylpolitikk, men heller på det

Offentleg estetikk

2009-12-21T17:35:00.003+01:00

Eg går inn på Nationaltheateret t-banestasjon, retning aust. Veggane i gangen er tapetserte. Ikkje for estetikkens skuld, ånei, ein skal ikkje fyrst og fremst dekorera det offentlege rom for å gjera det vakkert.Retusjerte kvinner dekkjer kvar kvadratcentimeter av veggareal og søyler. Kvinnene må vera minst to og ein halv meter høge, og dei stirer på meg og alle dei andre som må gå her for å koma

Ballettens historie

2009-12-06T12:27:00.002+01:00

Ein fuktig kveld for lenge sidan, kan hende har heile 600 år rulla forbi sidan den gong, sa festens moromann: - Kva med å kle tenarane våre i trikot og tutu og få dei til å dansa for oss på tåspissane? Då kongen sjølv på dette tidspunktet hadde fått i seg meir enn det som er teneleg om ein ønskjer å framstå som ein klok monark, slår han seg på låret og bryt ut i latter over forslaget hans sjølv

Trafikal tryggleik

2009-12-06T12:22:00.004+01:00

Ein mann går langs ein mørklagd veg. Reflekslaus. Men mannen har eit glødande intellekt.

Kråka pratar i skogen

2009-11-30T17:37:00.007+01:00

Eit barn går i skogen. Skumringa gjer barnålene svarte. Barnet har gått lenge og treng mat, men inga føde er å oppdriva. Ei kråke skrik frå ein tretopp. Barnet høyrer at det ikkje kan vera langt unna, og i mangel på andre mål, set det kursen mot den håse kallinga.Då barnet kjem til kråka sitt tre, oppdagar det ei jente i ly av dei nedste greinene. Ho har eit stort smil om munnen og eit lys i

Frk. K stiller munken eit spørsmål.

2009-11-22T14:02:00.002+01:00

Han sit i den djupe, brune skinnsofaen med kvit kutte, ei øl i handa og firkanta, nokså tidsriktige briller. Munken diskuterer ivrig med ein student som i dag feirar at han er ferdig med masteren sin om, hm, var det den jødiske overklassa? Og frk. K pratar med andre på sin kant av bordet, og ventar tålmodig på kairos, den rette tid å tala.Kairos kjem, den kvitkledde vender seg mot hennar kant, ho

Ramme verk

2009-11-08T14:37:00.003+01:00

Ho smiler. Nøgd over å sjå at ramma har fire hjørne som held det heile saman. Ho plasserer biletet mot glaset, festar bakstykket, og ikkje ein einaste malingsflekk flyt utanfor heilskapen.Og når nokon stiller ho eit spørsmål, eit av dei vanskelege, som ”korleis kan du ha ei heil og fullkommen glede når det i den heilage boka di faktisk er tale om ei reell fortaping for reelle menneske, menneske

Dekonstruksjonen er begynt

2009-10-25T11:13:00.002+01:00

Tekstar konstruerer bilete av røynda. Biletet kan godtas eller forkastast. Kan skribenten faget sitt godt, er det større sjanse for at lesaren tek til seg påstandane som vert framsett, implisitte (underforstått) som eksplisitte (klart sagt).Konstruksjonen kan demonterast. Verkemidla som påverkar lesar, kan avslørast. Teksten kan strippast, så berre skjelettet står att.Underteikna har nett gjort

Chips

2009-09-26T18:43:00.003+02:00

Ho knaskar i seg Sørlandschips, feittflak produserte på Noregs minste chipsfabrikk. Som om det faktumet minskar støyen av tygginga ved konsumpsjon . Han prøver å høyra kva som blir sagt på filmen dei fôrar seg med, men han høyrer tydelegast dei skjøre flaka bli knuste mellom dei cola - farga tennene hennar. Spørsmål vil ut av munnen hans: Korleis kan ho med godt medvit gjeva kroppen slike

Forsøk på å skriva om skjønnlitteratur

2009-09-22T18:32:00.000+02:00

Det følgjande er eit forsøk på å finna ut kvifor eg vel å bruka ein såpass stor del av den avmålte tida mi på å lesa skjønnlitteratur. Kanskje vil mange seia at behovet for underhaldning og pusterom i ein hyperventilerande kvardag, er hovudmotivasjonar for å setta seg ned og observera ordsamansetningar som er sette saman av folk som i følgje forlaget skal vera flinke til slikt. Sjølvsagd er det

Valnatt på byen

2009-09-13T11:55:00.004+02:00

I løpet av dei tidlege kveldstimane har Samsaya fått meg til å laga sensuelle indiske handrørsler og Lars Lillo Stenberg prøvde å smøra honning på leppene mine (søt musikk ligg ikkje for mine øyre for tida, så eg reagerte med å få den småbitre grapfruktsmaken i munnen i staden).Kulturkampkonsert, var det dei kalla det, og Jens, Kristin og Liv Signe dansa, sistnemnte med størst innleving, med dei

2009-09-06T22:22:00.003+02:00

Eg ser ut av togvindauga. Dei er gulare enn glasrutene heime. Alt utanfor ser lunt og lyst ut, det er NSB sin velmeinte illusjonskunst.Det eg ser, er eit nettverk av potensielle tankerekker. Eitkvart objekt,Kvart raude trehus, kvart gjerde, kvar klumpete sky,Kan eg gjera til ein utløysarmekanisme for eit ras avAssosiasjonar, refleksjonar, meditasjonar.Å! Den vedunderlege hjernen!Edderkoppen på

Du er så flink!

2009-09-06T22:12:00.004+02:00

Når den flinke jenta finn ut at ho prøver for hardt å vera flink, og at dette er noko ho burde jobba med, Når ho tek fatt på den jobbinga, ja,Då vert ho endå flinkare.

Å venta på Poirot

2009-08-12T11:46:00.003+02:00

På sesongens siste spasertur i levande jærluft, ser eg med skrekkblanda fryd at bjørka har fått eit stenk av gult. Ein bil køyrer forbi meg, ikkje på meg. I kveldens episode av Poirot kjem mordaren til å køyra ned ein full mann som har vore litt for observant. Eg er ikkje berusa og heller ikkje veit eg for mykje, så ingen har umiddelbart behov for å drepa meg.Ein lyshåra gut på sparkesykkel roper

Bømlo - 09

2009-07-27T22:29:00.003+02:00

I handa mi ligg ei mjuk, gjennomsiktig kule, ho liknar eit forvakse sagogryn. Det er pupillen til ein fisk som var for liten, så liten at han vart behandla etter catch – and – release - prinsippet. Faren for å få ein for liten fisk som vert torturert og kasta sprellande ut på sjøen att, gjer at eg legg frå meg harpa. Skjønt, eg har ikkje fiska med stort engasjement, eg har gjort det i blinde og

How sweet is your love?

2009-07-14T00:06:00.003+02:00

Namnet hennar vert kasta veggimellom nedover korridoren. Øyra tek imot, hamrar lyden inn på trommehinna. Ho noterer seg: Han som sit i leilegheita i enda av gangen, er sint på meg. Ho bestemmer seg likevel for å gå vidare i motsett retning av lydkjelda, følgja etterklangen av sitt eige namn ut døra, ut i ei luft fri frå karbondioksidet frå lungene hans. Håpet er at lyden av dei høghæla skorne

Sommar: Natt

2009-07-06T00:39:00.002+02:00

Ho sit på rommet sitt i øvste etasje, ser ut gjennom stengde persienner. Handa som held spilene frå kvarandre er mjuk og kvit som roseblad.Månen er ein mynt som siktar seg inn mot eit hol i himmelen. Er ho heldig, vert gevinsten regntunge skyer og vind. Då vil soltilbedarane vakna frå lys – hypnosen og innsjå at dei eigentleg ikkje orkar.Blyanten møter eit do – papir som er pryda med raude hjarte

Norsk litteratur 1800-1900

2009-05-29T18:21:00.005+02:00

Eg er full. Full av ande, kraft, inspirasjon. Eg er diktaren, eg let meg fylla av det useilege som får mennesket til å ty til orda, desse fenomena av fonema som me set saman til å fylla eit ark, ein skjerm. Og sjå: Det vart litteratur.Ein fyllefant og horekunde kunne vel neppe få nytta den teologiske utdanninga i sjølvaste kyrkja. Eg kjenner ein rebelsk teologi koka under overflata, for ein

I eventyret

2009-05-11T17:51:00.004+02:00

Du les eventyret om Oskeladden som fann og fann og vann prinsessa. Per og Pål vert torturete med salt i djupe sår, men sjølv ikkje det vesle barnet på fanget ditt reagerer. I plassen for å gråta med dei som gret, festar de hemingslaust med Espen, fråtsar i eit halvt kongerike og vel så det.Du sit framføre tv-en, ser barn falla for framande kuler, medan ein far skyt ein annan far. Og du seier

Dråpesmitte

2009-04-21T21:42:00.006+02:00

Kan eg få røra ved den kvite flekken i hjernen din?,Den som får deg til å falla innover fordi du innser at du er ein sjukdom mellom alle dei som stadig meistrar kunsten å leva på overflata. Du bør isolera deg for å unngå smittefare, om folket visste betre, var det forbod mot å spreia slike som deg.Her! Du kan få ta på lengta mi med leppene dine, plassera dei famlande orda mine i munnen din og

2009-03-21T23:33:00.002+01:00

Sjå meg no! Sjå kor eg smiler, sjå kor det vrir seg inni meg, sjå kor Anden kitlar meg i hjarterøtene! Sjå meg! eg som så godt veit kvar kjellaren ligg; han kan vera like ute på balkongen eller i eit blasert blikk under ein grå stjernehimmel.Steel, bass, tromme - og flygeltonar stig saman med lyden av havet, trompet - songen. Dei er eitt, dei fem på scena, dei leikar seg hemningslaust, ler og

2009-02-18T21:05:00.002+01:00

Eg var aleine på trikkestoppet Forskningsparken og eg plystra på Take Five. Metrologisk institutt like oppe i bakken kunne nok ha fortalt meg at det var kring ti minusgradar og at det snødde tett. Då gjorde eg ei stor oppdaging/ Då fekk eg ei openberring Det var fyrst og fremst fordi eg hadde på meg dei mørkeblå ullvottane mine. Dei små trådane fungerte som fangarmar.Eg såg ned og auga mine vart

Teleologisk tyranni

2009-02-08T18:47:00.002+01:00

Imagine! one day in the wonderful future: 100 % balanse og måloppnåing./og du glir motstandslaust gjennom dagane, endeleg er du ein geleklump/Legg difor ned all verkesemd som ikkje kan gjera livet ditt betre ein annan dag./Purposedriven church, moment, breath/Gå tur! (så held du lenger på helsa) Et sunn mat! (så vert du aldri gamal og skral) Hald deg oppdatert! (så vert aldri ein dust i bakevja)/

O! Du søte studenterliv! (ein perfekt dag i eit studineliv)

2009-01-23T19:26:00.003+01:00

kl. 9 -10: Les norske balladar, mellom anna Draumkvedetkl. 10-12: Fyrste seminar i munnleg retorikk. Eg vert overmanna av ”Hjelp! Eg kjenner ingen i denne gruppa!” – angst. Men då kjem eg på at eg frå i dag av skal leva etter ”do one thing every day that scares you” – doktrina, og difor opnar eg meg for dei framande rundt meg. Eg vert dessutan gira på å koma i gang med semesteroppgåva som skal

2009-01-18T17:01:00.003+01:00

Dei øvste greinene på dei vintertørre hengebjørkene er skuggelagde av eit kunstig lys frå bakken. Stammane lyser kvite mot meg. Eg svever mot den lavendelgrå himmelen, let tankane mine bli verande der oppe, før eg vert ført attende til utgangsposisjon. Så er eg brått bak meg sjølv, weeeeeeee! Sjølv om huska er trongare enn ho var før i tida, susar eg like lydlaust gjennom lufta, utan at beina

Vitskap om draumar

2009-01-06T18:49:00.004+01:00

Inntrykka eg ikkje klarte å tolka og tankane som eg ikkje via merksemd, trenger seg opp til overflata. Draumelandskapet mitt er ein fascinerande plass å vera.Eg er på stranda saman med to ukjende. Stranda slår sprekker, me vert ståande på sandflak. Ei folkemengde kjem vandrande mot oss frå sør. Ho eine som er med meg, fortel dei at ho er dronninga over forbrukarane. Folka seier dei vil definera

(S)VO?

2009-01-04T12:34:00.002+01:00

Følgjande er lingvistiske tankar, så no veit du kva du går til.På norsk må setningane, om ein ser bort frå imperativsetningar, ha eit subjekt for at dei skal klinga godt i språkbrukarane sine øyre:Det snør.Her er ’det’ innhaldstomt, eit såkalla formelt subjekt. For tydinga sin del, er det tilstrekkeleg med verbet: *Snør.På islandsk (òg norrønt) kan ein i slike høve kutta ut subjektet. Der er

Bondestudina

2009-01-02T13:17:00.004+01:00

Vintersola sender låge, kvasse strålar inn over Jærlandskapet, så det bleinkjer i frostkrystallane. Det nye året ser fredfullt ut, men hjå meg boblar det under overflata. Eg har nett lese siste sida i ”Bondestudentar” av Arne Garborg, ein roman som skildrar samfunn og politiske tilhøve på 1860-70-talet. Daniel Braut (i ei fotnote vert det kommentert at Sørbraut lokalt vert uttala’Sørbraud’)

2008-12-19T16:28:00.002+01:00

Johnny Cash finn meg sittande med munnspelet mellom hendene og blikket festa på støvkorna. Eg prøver å bøya c-duren med tunga mi slik at tonane kjem nærare mollen min.Han set seg ned ved sida av meg, klimprar på den svarte gitaren og syng ein song om deg og meg. Om å vera underleg like og fatalt ulike. Og om kor vakkert det er å lytta til upolert musikk.Tonane hans passar meg. Den rustne røysta

Meir sukk og klage

2008-12-03T19:08:00.000+01:00

Å akseptera ei sanningEr så frykteleg mykje enklare når alle rundt deg er av same meining, når mor di og far din og venane dine syng dei same songane,Alle utan å blunka,Vanskelegare er det for dei som må virra rundt i ein labyrint av sjølverklærte sanningar for å finna deg, dei blir svimle, finn aldri vegen på det viset kan du skjøna, berre om dei skulle ha flaks, slik ser det i alle fall ut i

Lykkespinn

2008-11-16T19:43:00.000+01:00

Lykke… Eg kallar det eit fenomen som høyrer augneblinka til, utan at det av den grunn vert mindre verdt. (Det som nokon vil kalla vedvarande lykke, vel eg å kalla ein grunnleggjande fred. Men kven kan fylla desse omgrepa med korrekte, presise definisjonar?)Veit du? I kristne samanhengar har lykka aldri oppsøkt meg.Gud vel å gjera meg lykkeleg andre stader, kvifor Han vel å gjera det slik, er det

2008-10-22T22:11:00.000+02:00

Leita etter stjernebileta. Berre Orion var heime, han hadde amputert ein fot.'I byen set dei visst elektrisitet og realitet høgare enn gneistrande undring. Du må nok finna deg andre lyspunkt', mumla han.Då fann eg fram på løyndomane mine. Ein heller liten, men desto meir eksklusiv kolleksjon, gøymt i ein monter med sota glas.Løyndomane er både døve og blinde. Dei glitrar som sola i bølgjene, og

Til gleda

2008-10-14T21:57:00.000+02:00

Våg å vera glad!Når den grå asfalten er forgylla av blader, når nokon heller gull over hengebjørka! Lat deg sjølv smila når ein liten fugl kjem nærare deg enn du trudde at han torde, sjå inn i dei svarte, kloke kuleauga, og tenk på at han kanskje tenkar.Legg ikkje lokk over boblene du kjenner når eit nesten heilt nyskapt menneske smiler attende, ikkje fordi det forstår at du er vellukka, men

Ope hus

2008-09-28T20:46:00.000+02:00

Tempelsøyler og hieroglyfar. Framme i salen lyser eit auge i ein gul trekant. Dette er Johannessalen i Den Norske Frimurerordenen sitt stamhus. Denne salen er heilt annleis enn festsalen eg nett var inne i. Festsalen var lys, i rokokkostil med ei svær lysekrone og bladgull. Johannessalen er mindre overdådig, meir mystisk.”Vi anmoder alle å skru av mobiltelefoner i dette rom.”Ei kvinne stiller

Vintervarsling

2008-09-28T20:14:00.000+02:00

Det heile eksploderer, blada tek fyr, augneblinken etter er berre oska att.Eg et fargane med grådige auge. Håper på å hamstra nok til å forhindra at grånyansane fortærer meg. - - - - - - - - - -No vert snart tekoppane heilt naudsynte.- - - - - - - - - - Fest tryggleiksbelta, damer og herrar, nødutgang er der ikkje. Skulle alarmen gå, legg dykk ned og slå golvet med knytte never. Eit anna

Akademikaren sitt mindreverdskompleks

2008-09-21T11:46:00.001+02:00

Eg sit på forelesing, mellom ivrige, ferske lingvistar, me lærer om fonem og allofon, flotte ord, flotte teikn, utruleg interessant er det, og ein tanke slår meg:- Eg skal ikkje heller bli bonde?Åjauda, les eg i humanistane si forsvarstale i Morgenbladet, klart me er viktige! Ikkje berre som støtte for anna (viktigare) vitskap, dei humanistiske faga har ein klar eigenverdi. Me studerer jo det som

2008-09-19T20:43:00.001+02:00

Å sjå ein mann på trikken ein fredagsmorgon, observera at dei auga er dei vakraste eg nokon gong har sett (heilt sikker kan ein aldri vera), få ein liten frysning når det mørke blikket møter mitt naive og blå, sjå smilet hans som leiker like under overflata av kvardagsmaska,Medan eg høyrer på Dave Brubeck kvartetten, trommer rytmen med fingrane, later som om eg ikkje ser på han, studerer

Fugleperspektiv frå bakken

2008-08-30T09:54:00.000+02:00

Kvelden i går heng framleis att i kroppen, eg burde sova lenger, men tankar held meg vaken, det er naudsynt at eg skriv dette. Orda er klarare for meg enn dei har vore på lenge.Som dei tidlegaste bloggeåra mine viser, var eg ein gong ein glad, entusiastisk kristen. Det var ei herleg tid. Eg pugga bibelvers, brukte tid i bøn og vitna som om eg ikkje hadde sett noko av verda rundt meg.Ei av bønene

2008-08-28T12:48:00.000+02:00

”Mik … er her ikke subjekt, men objekt. Når det i dag heter jeg drømmer betyr det at det har skjedd en forandring i oppfatningen av handlingen. I norrønt ville en ikke mene at jeg utfører handlinga ”å drømme”, men at ”noe(n)” drømmer med/i meg” Utdrag frå ”Innføring i norsk syntaks” av Svein Lie

Surrealisme i praksis

2008-08-20T18:33:00.000+02:00

Apen og Dali seier det i kor: ”Det er klart at ei rose kan sveva!”Eg rynkar på nasen. ”Surrealistiske tullingar.”Apen og Dali ser litt trist på meg, så svever dei begge opp til skyene, set eg på rosa og drikk rosévin.Eg snøftar forakteleg. Neste morgon ligg det ei rose på bordet. Det må vera Apen som hånar meg, tenkjer eg. Heftig tek eg tak i stilken, tornane grev seg inn i huda, blodet dryp ned

Dialog med Hagegnomen

2008-08-15T23:32:00.000+02:00

- Ikkje sei namnet ditt, eg gløymer det uansett- Eg er Hagegnomen- Hagegnomen?- Han som har stått i hagen til farmor di i 25 år- Å! Ja, eg har visst sett deg før- Det stemmer- Hyggjeleg- Hyggjeleg(midtpartiet i samtalen dreier seg for det meste om regn, sol, vind. dette er naudsynt for at samtalepartnarane skal kunne nærma seg kvarandre, men er heilt utan interesse for lesaren. denne delen er